h5 - Sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej w Hrubieszowie

Przejdź do treści
Wielkim wyróżnieniem, a zarazem kanonicznym potwierdzeniem żywego kultu, była koronacja Wizerunku papieskimi diademami. Ta doniosła uroczystość, mając miejsce w roku 1724, była czwartą z kolei koronacją cudownego obrazu w Rzeczypospolitej. W roku 2009 przypada 285 rocznica tego pamiętnego wydarzenia.Obraz Hodegetria Sokalskiej słusznie postrzegany jest jako niezwykłej wagi skarb kultury i pobożności sarmackiej. Uchodzi jednocześnie za jedno z bardziej frapujących zjawisk polskiej sztuki sakralnej, godne wnikliwego studium. Na szczególną uwagę zasługują siedemnasto – i osiemnastowieczne naśladownictwa utrzymane w konwencji rusko-bizantyńskich Hodegetrii, przechowywane w muzeach i chórach klasztornych (Leżajsk, bernardynki krakowskie). Ich zaletą jest zachowanie czytelnego rysu malarstwa pogranicza kultur. Szkoda, że szerokiemu gronu odbiorców, zarówno wiernym, jak historykom sztuki, bardziej znane i łatwiej dostępne są dziewiętnasto- i dwudziestowieczne interpretacje, wzorowane na obrazie Maszkowskiego, który wystawiono w Sokalu po pożarze w 1843 r. Ta ostatnia grupa dzieł odchodzi niestety od konwencji malarstwa wschodniego, skutecznie zacierając niezwykle pasjonujący Łukaszowy topos, łączący nas przed Bizancjum z greckimi i rzymskimi korzeniami cywilizacji.Ten wielki narodowy skarb, ikona Sokalskiej Hodegetrii, wskazujący wierzącym Jezusa – Drogę, Prawdę i Życie – przez wieki otaczany czcią w Sokalu, znalazł na początku XXI w. swoje poczesne miejsce nie tylko w nowym sanktuarium w Hrubieszowie, ale także w sercach mieszkańców miasta i ziemi hrubieszowskiej (więcej o sanktuarium hrubieszowskim pisaliśmy w nr 16/2003 ,,Pielgrzyma”).

Wróć do spisu treści