s3 - Sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej w Hrubieszowie

Przejdź do treści
  
Zapytany, czy nie ma jakiegoś niepokoju, odparł: że nie, bo ma ufność w miłosierdziu
Bożym i zgadza się najzupełniej z wolą Bożą. Nagle w pewnej chwili, jak zeznał naoczny
świadek, kiedy Stanisław modlił się, twarz jego zajaśniała tajemniczym blaskiem. Kiedy
ktoś zbliżył się do niego, by zapytać, czy czegoś nie potrzebuje, odparł że widzi Matkę
Bożą z orszakiem świętych dziewic, które po niego przychodzą. Po północy 15 sierpnia
1568 r. przeszedł do wieczności. Kiedy podano mu obrazek Matki Bożej, a on nie
zareagował na to uśmiechem, przekonano się, że cieszy się już oglądaniem Najświętszej
Maryi Panny w niebie.

Jego kult zrodził się natychmiast i spontanicznie. Wieść o śmierci świętego Polaka
rozeszła się szybko po Rzymie. Starsi ojcowie przychodzili do ciała i całowali je ze czcią.
Wbrew zwyczajowi zakonu zwłoki młodzieńca ustrojono kwiatami. Z polecenia św.
Franciszka Borgiasza, generała zakonu, ciało Stanisława złożono do drewnianej trumny co
również w owych czasach było wyjątkiem. Także na polecenie św. Franciszka Borgiasza,
magister nowicjatu napisał o Stanisławie krótkie wspomnienie, które rozesłano po
wszystkich domach Towarzystwa Jezusowego. O. Warszewicki ułożył dłuższą biografię  
Stanisława. W dwa lata po śmierci współbracia udali się do przełożonego domu nowicjatu,
aby pozwolił im zabrać ze sobą relikwię głowy Stanisława. Kiedy otwarto grób, znaleziono
ciało nienaruszone.

Proces kanoniczny trwał jednak długo. W latach 1602-1604 Klemens VII zezwolił na kult.
18 lutego 1605 r. Paweł V zezwolił na wzniesienie obrazu Stanisława do kościoła św.
Andrzeja w Rzymie oraz zawieszenie przed nim lampy i wotów; w 1606 r. ten sam papież
uroczyście zatwierdził tytuł błogosławionego. Uroczystości beatyfikacyjne odbyły się
najpierw w Rzymie w domu św. Andrzeja, a potem w Polsce. Był to pierwszy  
błogosławiony Towarzystwa Jezusowego. Klemens X zezwolił zakonowi jezuitów w roku
1670 na odprawianie Mszy świętej i brewiarza o Stanisławie w dniu 13 listopada. W roku
1674 tenże papież ogłosił bł. Stanisława jednym z głównych patronów Korony Polskiej i
Wielkiego Księstwa Litwy. Dekret kanonizacyjny wydał Klemens XI w 1714 r. Jednak z  
powodu śmierci papieża obrzędu uroczystej kanonizacji dokonał dopiero Benedykt XIV
31 grudnia 1726 r. Wraz z naszym Rodakiem chwały świętych dostąpił tego dnia również
św. Alojzy Gonzaga (+ 1591). Jan XXIII uznał św. Stanisława szczególnym patronem
młodzieży polskiej.

Relikwie Świętego spoczywają w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie. Św.
Stanisław jest patronem Polski (od 1671 r.) i Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej,
diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania, Warszawy; studentów
oraz nowicjuszy jezuickich, a także polskiej młodzieży.

Św. Stanisławowi Kostce przypisuję się zwycięstwo Polski odniesione nad Turkami pod
Chocimiem w 1621 r. W tym dniu ojciec Oborski, jezuita, widział św. Stanisława na
obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc. Król Jan Kazimierz przypisywał orędownictwu
Świętego zwycięstwo odniesione pod Beresteczkiem (1651).

W ikonografii św. Stanisław Kostka przedstawiony jest w stroju jezuity. Jego atrybutami są:
anioł podający mu Komunię, Dzieci Jezus na ręku, krucyfiks, laska pielgrzymia, lilia, Madonna, różaniec.

Nasza parafia od 21 września 2008 r. - tj. od dnia uroczystego wprowadzenia – posiada
cząstkę relikwii św. Stanisław Kostki – swojego Patrona, które zostały sprowadzone z
Rzymu jako dar J.E. Ks. Abpa Szczepana Wesołego.   
 

   


Wróć do spisu treści